Άρθρο του εξωτερικού συνεργάτη,  Γιώργου Σμαΐλη,

Σε μία ελληνική στιγμή, την ημέρα της Επετείου της Συμπλήρωσης 200 ετών από το εθνεγερτικό σάλπισμα της 25ης Μαρτίου 1821, όπου οι Έλληνες απαίτησαν με την εξεγερμένη αξιοπρέπειά τους «Ελευθερία ή Θάνατο», διεξάχθηκε η καθιερωμένη στρατιωτική παρέλαση, δίχως τη συμμετοχή του ελληνικού λαού ένεκα υγειονομικού εγκλεισμού. Ως μία στιγμή που την περίμεναν οι απανταχού Έλληνες και που θα ξυπνούσε την εθνική  τους συνείδηση, τελικά αναγκαστικά παρακολούθησαν από τις τηλεοπτικές τους οθόνες την ευγενή φιλοπατρία των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας που το ελληνικό κράτος τους χρωστά το ελάχιστον… σεβασμό.

Επ’ αφορμή της Επετείου, η Κυβέρνηση προσκάλεσε ξένους δυνητικά εστεμμένους και κρατικούς αξιωματούχους που εκπροσωπούσαν τις λεγόμενες Προστάτιδες Δυνάμεις, δηλαδή την Αγγλία, τη Ρωσία και τη Γαλλία, οι οποίες επεδίωξαν για τους δικούς τους γεωπολιτικούς λόγους τη δημιουργία του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους στο άκρο της Βαλκανικής. Τη Γαλλική Δημοκρατία εκπροσώπησε η Υπουργός Άμυνας κα. Παρλί, η οποία εμφανώς υπερήφανη αντίκρυσε τα μαχητικά αεροσκάφη τύπου Dassault Rafale («ριπή ανέμου») της Γαλλικής Πολεμικής Αεροπορίας να πετούν ως προσκεκλημένα αεροσκάφη στον αθηναϊκό ουρανό, σε μία στιγμή ακραιφνούς επίδειξης στρατιωτικής ισχύος, ενσαρκώνοντας το περίφημο «Grandeur de la France» (δόξα της Γαλλίας).

Αν θέλουμε να ερμηνεύσουμε διπλωματικά την εν λόγω πτήση των Rafale, δεν είναι υπερβολικό να λεχθεί ότι η Γαλλία δυναμικά και στρατηγικά θέλει  να καταστήσει ηχηρή την παρουσία της παντί τρόπω στη λεκάνη της Μεσογειακής Mare Nostrum.          Αναμφίβολα, η υπογραφή της ελληνογαλλικής συμφωνίας αγοράς 18 μαχητικών Rafale τον Ιανουάριο 2021 αποτελεί την εκκίνηση για περαιτέρω σύσφιγξη των διμερών σχέσεων, αλλά και ένα πρόσφορο έδαφος προβολής των γαλλικών γεωπολιτικών συμφερόντων στην Ανατολική Μεσόγειο, τη Βόρεια Αφρική και Μέση Ανατολή. Για να καταστεί εφικτός αυτός ο ευρύς στρατηγικός στόχος, η Γαλλία φιλοδοξεί μία στρατηγική σύγκλιση με την Ελλάδα ως προνομιακό σύμμαχο και θωρακισμένο συνεργάτη. Σε αυτήν την κατεύθυνση έγιναν το περασμένο καλοκαίρι του 2020 διαβουλεύσεις για τη σύναψη ενός ελληνογαλλικού αμυντικού συμφώνου με ρήτρα αμοιβαίας στρατιωτικής συνδρομής, ωστόσο η ελληνική πλευρά κράτησε διστακτική στάση και το εγχείρημα δεν ευοδώθηκε. Η ιστορική και πρωτοφανής ευκαιρία του ελληνικού κράτους να συνομολογήσει ένα  σύμφωνο αμοιβαίας στρατιωτικής βοήθειας σκόνταψε (επισήμως τουλάχιστον) σε γραφειοκρατικές αγκυλώσεις και δυσκολίες οι οποίες τελικά δεν επέτρεψαν την σύναψή του.

Από αυτήν τη συμφωνία, η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να οικοδομήσει μία δομική σχέση συνδιαλλαγής και συνεργασίας με τα δυναμικώς εκφραζόμενα γαλλικά συμφέροντα στη Μεσόγειο, σε μία στιγμή που η τουρκική επιθετικότητα για την εξύφανση ενός νέο-Οθωμανικού ζωτικού χώρου  έφτασε στο αποκορύφωμα με ένα ιδιαιτέρως θερμό καλοκαίρι, ενώ οι πολιτικές Κασσάνδρες δε θα διαψευστούν για το άμεσο μέλλον….

Χάρτης Γαλάζιας Πατρίδας

Όταν τα συμφέροντα ενός κράτους βρίσκονται σε τροχιά σύμπλευσης με τα αντίστοιχα ενός άλλου, η Γεωπολιτική Raison d’Etat του Θουκυδίδειου Ρεαλισμού επιτάσσει τη συμμαχία έναντι ενός κοινού αντιπάλου. Φιλίες, έχθρες, ιδεολογίες, πάθη, εμμονές, φορτίσεις, θαυμασμοί, ζήλιες κλπ. δε χωρούν όταν διακυβεύεται η εδαφική ακεραιότητα, η εθνική κυριαρχία και κατ’ επέκτασιν η απρόσκοπτη και ποιοτική λειτουργία των ελεύθερων θεσμών και  διαδικασιών του δημοκρατικού πολιτεύματος.  Όπως είναι γνωστό, η Ελλάδα κατοχυρώνει συνταγματικά το δημοκρατικό πολίτευμα. Άρα, άτοπο και αστήρικτο είναι να κάνει κανείς λόγο για «επιθετικό εθνικισμό», για «επεκτατικό σωβινισμό», για «πολεμοκάπηλο μιλιταρισμό» και πόσω μάλλον για «παρανομία», όταν ένα κράτος αποφασίζει να υπηρετήσει το γενεσιουργο του αίτιο, την υπεράσπιση των πολιτών και της ευημερίας τους σε ένα γνήσιο δημοκρατικό πολιτειακό σύστημα έναντι μίας οφθαλμοφανούς εξωτερικής (και θεοκρατικής-αυταρχικής) απειλής.

Συγκεφαλαιώνοντας, αν και η ελληνική κυβέρνηση επιχειρεί εμβάθυνση της σχέσης με τη Γαλλία και με την ενδεχόμενη αγορά φρεγατών τύπου Belhara, η υπογραφή ενός αμυντικού στρατιωτικού συμφώνου θα κλειδώσει την ελληνική ασφάλεια στη γαλλική στρατιωτική μηχανή και διπλωματική αρχιτεκτονική. Φυσικά, δεν επικροτείται η επίδειξη υποτέλειας και δουλοπρέπειας, παρά μόνον η διεκδικητική διπλωματία με βάση τα εθνικά συμφέροντα και το Διεθνές Δίκαιο, που σε αυτό για χρόνια δηλώνει η Ελλάδα ότι είναι αγκυροβολημένη και υπάκουη.

Όμως, ας μην ξεχνούν οι υπεύθυνοι των Αθηνών ότι το Δίκαιο για να προαχθεί πρέπει να εφαρμόζεται και για να εφαρμόζεται ποιοτικά χρειάζονται αντίστοιχες ενέργειες προς υπεράσπισή του έναντι των παρεκκλινόντων κρατών που θέλουν να εισέλθουν και στην Ε.Ε. και που η ίδια η Ε.Ε. επιθυμεί να εντάξει στους κόλπους της «Ευρωπαϊκής Οικογένειας». Ο όποιος «διάλογος» ή «διερευνητικές επαφές» προϋποθέτουν τήρηση της διεθνούς νομιμότητας και του πολιτικού πολιτισμού, αλλιώς αυτομάτως ακυρώνονται. Η λογική λέει ότι θα πρυτανεύσει κάποια στιγμή σε όλους, εν Ελλάδι και εκτός, η….. Λογική.

Υ/Γ: μία ευγενική υπενθύμιση με αφορμή τους 2 Αιώνες από την Επανάσταση. Η Λογική κυριαρχούσε και στις ατιθάσευτες καρδιές των αγωνιστών το 1821, οι οποίοι ζητούσαν μία αξιοπρεπή ελευθερία και ανθρώπινη διαβίωση χωρίς δουλεία και καταπίεση.