Άρθρο του εξωτερικού συνεργάτη, Βασίλη Τσαλαφούτα,

Τα αποτελέσματα των εκλογών της 8ης Μαΐου έφεραν μεγάλη χαρά στα γραφεία της Χαριλάου Τρικούπη. Το ΠΑΣΟΚ και ο πράσινος ήλιος επέστρεψαν δυναμικά με συντριπτική πλειοψηφία 95% και με συμμετοχή που άγγιξε τις 180.000 ψήφους.

Η συμμετοχή αυτή σύμφωνα με τον στενό κύκλο του Ανδρουλάκη συνιστά εκ νέου ψήφο εμπιστοσύνης και δείχνει ότι το ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ διατηρεί την πολιτική δυναμική του. Ο Ανδρουλάκης με την στάση του έχει καταφέρει να αντισταθεί στην φθορά που προκαλούν οι αντίπαλοι του με τις συνεχείς ερωτήσεις για συνεργασία. Η προσπάθεια ανάδειξης ως τρίτης επιλογής φαίνεται πώς έχει επιτύχει.

Η ανάγκη να «κλείσει» το υπαρκτό πολιτικό κενό ανάμεσα σε ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ, φαίνεται πως θα καλυφθεί από το κόμμα της Χαριλάου, το οποίο εκφράζει καίρια αιτήματα, χωρίς τοξικό λόγο, σε μία εποχή που είναι φανερή η ανάγκη επιστροφής της παρέμβασης του κράτους, όπως ακριβώς προτάσσουν οι σοσιαλδημοκρατικές αρχές. Παράλληλα, σηματοδοτείται τεράστια ανανέωση, μεγάλο είναι το ποσοστό των νέων προσώπων που εισέρχονται στις Νομαρχιακές και Δημοτικές Οργανώσεις και μάλιστα κάτω των 40 στην πλειοψηφία τους.

Ο νέος κόσμος φαίνεται πώς έχοντας βιώσει τις κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ , στρέφεται προς το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ.

Οι επόμενες (διπλές μάλλον) εκλογές πλησιάζουν και βρισκόμαστε ήδη σε μία μακρόσυρτη προεκλογική περίοδο. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη αντιμετωπίζει ήδη πολλά προβλήματα σε αρκετούς τομείς και αυτό φαίνεται στις δημοσκοπήσεις. Η ψαλίδα κλείνει σημαντικά και ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ, έχουν σπεύσει να επωφεληθούν. Η απλή αναλογική έχει συνδυαστεί και με την στάση της χαλαρής ψήφου και οι αγανακτισμένοι πολίτες που βλέπουν τον πληθωρισμό να καλπάζει και τους λογαριασμούς του ρευματος να προκαλούν εγκεφαλικά , θα στραφούν σε μικρότερα κόμματα, ώστε να περάσουν μηνύματα προς τον πολιτικό κόσμο.

Η επιστροφή του ονόματος και του συμβόλου του δεν είναι μια προσπάθεια rebranding, όπως ήταν το αρχικό εγχείρημα του ΚΙΝΑΛ.

Είναι μία προσπάθεια επιστροφής στις ρίζες της παράταξης. Αν υπήρχε η δυνατότητα επιλογής μόνο του ονόματος ΠΑΣΟΚ (για λόγους ΑΦΜ δεν γίνεται) θα είχε λάβει αντίστοιχα ποσοστά. Για μεγάλο χρονικό διάστημα βλέπαμε μία τάση αποστασιοποίησης από το παρελθόν λόγω των μεγάλων σκανδάλων και της σύνδεσης με την καταστροφή της οικονομικής κρίσης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έσπευσε με μεγάλη επιδεξιότητα να οικειοποιηθεί αυτή τη στάση και να προωθεί τις κοινωνικές κατακτήσεις και τη δημοκρατική σταθερότητα που έφερε το ίδιο το ΠΑΣΟΚ. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Αλέξης Τσίπρας αντιγράφει συνεχώς τον Ανδρέα Παπανδρέου και προσπαθεί να προβάλλει τον εαυτό του ως εφάμιλλό του. Φυσικα πίσω από αυτή την κίνηση βρίσκεται και ο παράγοντας της νοσταλγίας. Το ΠΑΣΟΚ έχει συνδεθεί με μία περίοδο ευμάρειας και ενός αξιοπρεπούς βιοτικού επιπέδου και κοινωνικής προόδου.

Το κόμμα πέρασε από μία περίοδο απαξίωσης στο επίκεντρο της ελληνικής pop – culture με άπειρα memes και σελίδες που έγιναν μέρος της καθημερινότητάς μας. Αυτή η λεγόμενη cult-οποίηση και νοστολαγνία προς το Παλιό ΠΑΣΟΚ «το Ορθόδοξο», φαίνεται ότι μπορεί να λειτουργήσει κι ως μοχλός αναβίωσής του. Αυτό είναι το στοίχημα που καλείται να κερδίσει η παράταξη.

Αυτό βέβαια που πρέπει να απουσιάσει είναι οι παθογένειες του παλιού συστήματος. Ο Ανδρουλάκης δεν αποτελεί υπαίτιο για τις αμαρτίες του παρελθόντος της προηγούμενης γενιάς (Τσοχατζόπουλος και Σια), ωστόσο πρέπει να δείξει ότι αποτελεί ένα φάρο σταθερότητας του προοδευτικού κόσμου και δυνητικά να δημιουργήσει ένα «τρικομματικό» – πολιτικό σκηνικό.