Δύο χρόνια και κάτι μήνες βρισκόμαστε σε μια υγειονομική κρίση. Τρεις λέξεις κυριαρχούν, όταν σκέφτεται κανένας τη διετία που πέρασε: εγκλεισμός, μάσκα και ιός. Σε αυτή την εποχή πολλαπλών περιορισμών, γεννάται το εξής ερώτημα: κατά πόσο είμαστε πραγματικά ελεύθεροι;

Η ελευθερία θεωρείτο κάτι δεδομένο. Μια βόλτα αργά το βράδυ μετά τη δουλειά, ένα ποτό τα ξημερώματα, μια επίσκεψη από ένα φιλικό πρόσωπο. Και ξαφνικά, ένας αόρατος εχθρός ήρθε και στέρησε από όλους μας αυτές τις μικρές χαρές. Ξαφνικά, μετατράπηκαν σε «άσκοπες μετακινήσεις». Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η ελευθερία χώρεσε σε ένα κουτί, με σκληρά όρια και προϋποθέσεις, με αυστηρά ωράρια και αιτιολογίες.

Αφού, λοιπόν, ελευθερία μετακίνησης, έκφρασης και η διασκέδαση περιχαρακώθηκαν από δελτία τύπου και δημοσιεύσεις σε φύλλα εφημερίδας της Κυβερνήσεως, μπορούμε να βιώσουμε έναν «ελεύθερο» έρωτα; Περιπλανώμενοι σε έναν λαβύρινθο σκέψεων, μας τείνει μια χείρα βοηθείας το θεατρικό έργο «Οι πεταλούδες είναι ελεύθερες» (Butterflies Are Free, 1969) του Leonard Gershe σε σκηνοθεσία της Ρεϊνας Εσκενάζυ και παραγωγή της Erofili Productions.

Έρεισμα του τίτλου του έργου αποτελεί «ο Ζοφερός Οίκος» του Καρόλου Ντίκενς, όπου αναφέρεται ότι: «Το μόνο που γυρεύω είναι η ελευθερία μου. Οι πεταλούδες είναι ελεύθερες. Η ανθρωπότητα δε θα αρνηθεί σε μένα …αυτό που έχει και η τελευταία πεταλούδα..».

Λίγα λόγια για την υπόθεση

Μεταφερόμαστε στην δεκαετία του ’60, στη Νέα Υόρκη. Ανοίγουμε την πόρτα ενός διαμερίσματος στο Μανχάταν. Είναι το σπίτι του Ντον Μπέηκερ (Αναστάσης Ροϊλός). Πρόκειται για ένα ευαίσθητο, φιλόδοξο και καλλιτεχνικό πνεύμα, το οποίο έχει βάλει ως στόχο να γίνει επαγγελματίας μουσικός. Βρίσκεται εντός μιας προσπάθειας ανεξαρτησίας και αυτονομίας απέναντι στη μητέρα του (Πέμυ Ζούνη), με την οποία μέχρι πρότινος συγκατοικούσαν σε ένα ήσυχο προάστιο. Λίγο καιρό αργότερα, εγκαθίσταται στο διπλανό διαμέρισμα η Τζιλ Τάννερ (Εριέττα Μανούρη), μια νεαρή κοπέλα, η οποία μοιάζει με αερικό: παιδί των λουλουδιών, αποδεσμευμένη από προκαταλήψεις, με μία ακατάσβεστη δίψα για ζωή και έχοντας ως όνειρο να γίνει γνωστή ηθοποιός. Συναντιέται με το Ντον και ερωτεύονται. Αγνά. Άδολα. Χωρίς να δίδεται βάση στην τυφλότητα του Ντον. Και είναι ευτυχισμένοι. Η εμφάνιση της μητέρας του Ντον και του σκηνοθέτη της Τζιλ (Κωνσταντίνος Ελματζίογλου), θα ταράξουν την συμβίωση του ζευγαριού. Τελικά, μπορούν να είναι ελεύθερες «οι πεταλούδες»;

Η ερμηνεία όλων των ηθοποιών ήταν συγκλονιστική και οι στιχομυθίες τους κρατούσαν τον θεατή προσηλωμένο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Οι αντιδράσεις των πρωταγωνιστών στα γεγονότα ήταν φυσικές και αληθινές, τις οποίες έχει βιώσει στην καθημερινότητά του.

Μια ρομαντική κωμωδία ήρθε την πιο πρόσφορη στιγμή για να υπενθυμίσει, ότι η ζωή είναι μικρή για να αναλωνόμαστε στη διαιώνιση στερεοτύπων και να υπερσκεφτόμαστε κάθε μας πράξη. Πόσο αποκομμένοι είμαστε, όμως, από τον κοινωνικό μας περίγυρο και πόσο ανεξάρτητη από την κριτική του κόσμου; Έχουμε τη δυνατότητα να πράττουμε κατά το δοκούν, χωρίς να μας ασκεί καμία επίδραση το περιβάλλον μας; Πόσες είναι οι πιθανότητες να ερωτευτούμε χωρίς ταμπού και χωρίς να ενδιαφερόμαστε αν ο άνθρωπος, που έχουμε απέναντί μας ταυτίζεται με την τέλεια εικόνα, την οποία έχουμε πλάσει στη σφαίρα της φαντασίας μας;