Ανάλυση των Σπήλιου Δαμαλίτη και Σταύρου Κοροβέση,

Η λεγόμενη σιωπηλή πλειοψηφία (silent majority) αποκαλύφθηκε στις εκλογές του 2016, όπου ο Ντόναλντ Τραμπ, παρά τις προβλέψεις των μεγάλων Εταιριών Δημοσκοπήσεων των ΗΠΑ και των ΜΜΕ, εκλέχθηκε ως ο 45ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Το 2020 πάλι οι Εταιρίες Δημοσκοπήσεων που προέβλεπαν τεράστια και θριαμβευτική νίκη του Μπάιντεν και των Δημοκρατικών, έπεσαν έξω. Παρά την οριακή, σε πολλές πολιτείες, ήττα του στις εκλογές, έγινε ο Πρόεδρος με τις περισσότερες ψήφους στην ιστορία των ΗΠΑ με 74,216,154 εκ. ψήφους, ενώ παράλληλα ο δεύτερος στην ιστορία υποψήφιος σε ψήφους πίσω από τον Τζο Μπάιντεν. Από πού προέρχεται όμως αυτή η υποστήριξη;

Μιλώντας πλέον για το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, αναφερόμαστε κυρίως στο Πρόσωπο του απερχόμενου Προέδρου. Χωρίς να μας διακατέχουν αυταπάτες και αφήνοντας στην άκρη τις υπόλοιπες υποομάδες που υπάρχουν στο Κόμμα, αυτό είναι κυρίως προσωποκεντρικό.

Οι περισσότερες αποφάσεις του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος παίρνονται με την συγκατάθεση του Τραμπ, τον οποίο προσεγγίζουν με σκοπό την στήριξή του συνεχώς, όλο και περισσότεροι υποψήφιοι του κόμματος είτε πρόκειται για Κυβερνήτες Πολιτειών είτε για υποψήφιους για το Κογκρέσο και την Γερουσία. Η επιρροή του, λοιπόν, είναι τεράστια μέσα στο εσωτερικό του Κόμματος, πράγμα που αποδείχθηκε και στο συνέδριο των συντηρητικών CPAC 2022, στην Φλόριντα, όπου το 59% των συμμετεχόντων δήλωσε ότι θα τον στήριζε ξανά σε ενδεχόμενη υποψηφιότητά του για το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών το 2024.

Το ότι ο απερχόμενος Πρόεδρος θα είναι ξανά υποψήφιος στις εκλογές του 2024 θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο. Προσωπική πρόβλεψη είναι ότι το χρίσμα θα το λάβει χωρίς να αντιμετωπίσει την οποιαδήποτε δυσκολία, ιδιαίτερα αν συμπράξει και με τον νυν Κυβερνήτη της Φλόριντα, Ρον ΝτεΣάντις.

Παραδοσιακοί υποστηρικτές του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος αποτελούν οι Λευκοί ψηφοφόροι. Στις πρόσφατες εκλογές το 58% των Λευκών ψήφισε τον Τραμπ.  Το μεγαλύτερο ποσοστό του ανάμεσα στους λευκούς το πέτυχε στην ηλιακή ομάδα των 45 έως 59 ετών με ποσοστό 61%, ενώ πολλοί ήταν και οι λευκοί νέοι 18 έως 29 ετών που ψήφισαν τον απερχόμενο Πρόεδρο. Τα ποσοστά του ανάμεσα στην συγκεκριμένη εκλογική ομάδα παρέμειναν σταθερά σε σύγκριση με το 2016, αφού και τότε το 58% των λευκών τον είχε στηρίξει. Οι πολιτικές θέσεις του Τραμπ υπέρ του λόμπι της Οπλοκατοχής, της ενίσχυσης του στρατού, αλλά και του δόγματος America First στην εξωτερική πολιτική, έχει προσεγγίσει μεγάλο ποσοστό των λευκών ψηφοφόρων των ΗΠΑ.

Σημαντική είναι η αναφορά και στους Χριστιανούς ψηφοφόρους που στήριξαν σε πολύ μεγάλο μέρος τους τον Τραμπ. Ενδεικτικά το 60% των Προτεσταντών και άλλων Χριστιανικών ομάδων ψήφισε Τραμπ, όπως και το 76% των Λευκών Ευαγγελιστών. Έδαφος έχασε στους καθολικούς, όπου η πλειοψηφία τους (52%) στήριξε τον Τζο Μπάιντεν.

Έπειτα, η στήριξη των Ισπανόφωνων της Αμερικής είναι ιδιαίτερα σημαντική στις εκλογές. Στην πλειοψηφία τους οι Ισπανόφωνοι στήριξαν τον Τζο Μπάιντεν (65%). Σημαντικό, όμως, ήταν ότι οι Ρεπουμπλικανοί κέρδισαν έδαφος στο εκλογικό σώμα των Ισπανόφωνων το 2020. Το 2016, το 29% είχε στηρίξει τους Ρεπουμπλικανούς, ενώ το 2020 το 32% ψήφισε τον Ντόναλντ Τραμπ. Παρά τις σκληρές προβλέψεις για μεγάλη ήττα του Τραμπ ανάμεσα στους Ισπανόφωνους, εξαιτίας κυρίως των πολιτικών του στα σύνορα με το Μεξικό, εκείνος κατάφερε να βελτιώσει το ποσοστό του.

Αυτό βοήθησε και τον Τραμπ να κερδίσει ξανά το 2020 την πολύ σημαντική και κομβική πολιτεία της Φλόριντα, την οποία νίκησε με την ψήφο των Λατίνων. Ενδεικτικά το 55% των Κουβανών Αμερικανών της Φλόριντα ψήφισε τον Τραμπ.

Μνεία χρειάζεται να γίνει και στην Ελληνική Ομογένεια, η οποία φαίνεται ότι το 2020 στην πλειοψηφία της, ψήφισε υπέρ των Ρεπουμπλικανών. Η ψήφος τους κινήθηκε προς τον Τραμπ με το επιχείρημα ότι οι Δημοκρατικοί θα αυξήσουν τους φόρους, αν κερδίσουν την Προεδρία. Πάντως αρκετοί ήταν οι Έλληνες υποψήφιοι με το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, ενώ παράλληλα αρκετοί εκλέχθηκαν στα Ομοσπονδιακά Όργανα και με τα δύο Κόμματα.

Ο Τραμπ κατάφερε να κρατήσει κοντά την διαφορά στην εκλογική αναμέτρηση, πραγματοποιώντας τα παρακάτω. Αρχικά κατάφερε να στηρίξει την επανεκλογή του το 94% των Ρεπουμπλικανών το 2020 σε σύγκριση με το 92% το 2016. Μιλάμε για μία μεγάλη συσπείρωση στο εσωτερικό του κόμματος. Παράλληλα υπήρξε τεράστια υποστήριξη και αύξηση αυτής, σε σύγκριση με το 2016, από τους λευκούς Ευαγγελιστές, τους λευκούς μη πτυχιούχους και τις λευκές γυναίκες. Παράλληλα κατάφερε να κάνει νέους φίλους ανάμεσα στους Ισπανόφωνους και αντί να μειωθούν τα ποσοστά του εκεί, να αυξηθούν.

Μία πολλά υποσχόμενη εθνοτική ομάδα για τις πολιτικές εξελίξεις στις Η.Π.Α, αποτελούν οι Αμερικανοί ασιατικής καταγωγής. Αν και αποτελούν μόλις το 6% του συνολικού πληθυσμού των Η.Π.Α, καταλέγονται ως η ταχύτερα αναπτυσσόμενη φυλετική ομάδα.

Έχουν δει μια εκθετική αύξηση κατά 81 % από το 2000 και προβλέπεται να διπλασιαστούν στο συνολικό πληθυσμό έως το 2060, από 6% σε 9% του πληθυσμού των ΗΠΑ. Σύμφωνα δε με τις εκτιμήσεις, οι ασιατικής καταγωγής ψηφοφόροι είναι πιθανό να αποκτήσουν πολιτική δύναμη και επιρροή, καθώς η χώρα συνεχίζει να διαφοροποιείται. Αξιοπρόσεκτης σημασίας είναι και τα ευρήματα κατά τις προεδρικές εκλογές του 2020, όπου διαπιστώνεται ότι σχεδόν οι μισοί από όλους τους ψηφοφόρους ασιατικής καταγωγής που ψήφισαν το 2020 δεν ψήφισαν το 2016, και το ένα τέταρτο δεν είχε ποτέ ψηφίσει σε εκλογές πριν.

Αρχικά, το σημαντικότερο κύμα της ασιατικής μετανάστευσης προς τη χώρα σημειώθηκε από τα μέσα του 19ου αιώνα και μετά. Δια πυρός και σιδήρου πέρασε η διαδικασία πλήρους απόκτησης εκλογικών δικαιωμάτων για τη συγκεκριμένη ομάδα, αφού μόλις μετά το 1952, με τη δράση του McCarran-Walter έγιναν σημαντικές πρόοδοι στα δικαιώματα ψήφου, ενώ αργότερα ο νόμος για τα δικαιώματα ψήφου που υπεγράφη από τον Πρόεδρο Τζόνσον το 1965 εγκαινίασε μια νέα εποχή πολιτικών ελευθεριών για τους Ασιάτες Αμερικανούς που ανήκαν στη μειοψηφία των ψηφοφόρων. Άξιο αναφοράς είναι το γεγονός πως ενώ η κατοχύρωση των πολιτικών δικαιωμάτων επετεύχθη από τον πρόεδρο Λύντον Τζόνσον, από το «στρατόπεδο» του δημοκρατικού κόμματος, η προτίμηση των Ασιατών εκφραζόταν σταθερά υπέρ του ρεπουμπλικανικού κόμματος, μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1990 .

Οι Ασιάτες ψηφοφόροι στο σύνολό τους, ήταν πιο Ρεπουμπλικανοί, ωστόσο την τελευταία δεκαετία τουλάχιστον, έχουν τάσεις να γίνουν πιο Δημοκρατικοί. Στις ημέρες μας έχει διαπιστωθεί  ότι τα δύο τρίτα των Ασιατικών Αμερικανών τώρα στρέφονται προς το Δημοκρατικό Κόμμα.

Οι εκλογικές προτιμήσεις κυμαίνονταν στα ίδια ποσοστά για τα 2 κόμματα, μετά την 11η Σεπτεμβρίου, και το χάσμα ξανά αμβλύνθηκε στις εκλογές του 2012. Η φιλελευθεροποίηση της κατά βάση συντηρητικής ασιατικής εθνοτικής ομάδας αποτέλεσε και την κινητήρια δύναμη για τη μαζική ροή των Ασιατών ψηφοφόρων από το ρεπουμπλικανικό κόμμα προς το δημοκρατικό. Υπό την προεδρία του Ντόναλτ Τράμπ (2016-2020) οι συσχετισμοί μεταβλήθηκαν. Το τέλος της προεδρίας Τράμπ, που ταυτίστηκε με την έναρξη της πανδημίας, στιγματίστηκε ταυτόχρονα από την υιοθέτηση ενός ρατσιστικού και ξενοφοβικού λογυδρίου κατά των αμερικανών ασιατικής καταγωγής, όπως οι φράσεις «Ιός της Κίνας», «Kung Flu». Οι Ασιάτες Αμερικανοί έχουν όλο και περισσότερο στοχοποιηθεί για βίαια εγκλήματα από την έναρξη της πανδημίας. Αυτό μπορεί να είχε ως αποτέλεσμα οι ακτιβιστές να είναι σε θέση να οργανώσουν ένα πιο ενεργό ασιατικό αμερικανικό εκλογικό σώμα σε βασικές πολιτείες κρίσιμες για την έκβαση του εκλογικού αποτελέσματος κατά τις προεδρικές εκλογές του 2020. «Ένα πολύπλοκο περιβάλλον μηνυμάτων», έγραψε ο Bonier, «συμπεριλαμβανομένου ενός Προέδρου που χρησιμοποιεί ρατσιστικούς όρους σχετικά με τον κορονοϊό, Ασιάτες Αμερικανοί που υποβάλλονται σε ρατσιστικές επιθέσεις στις κοινότητές τους, ψηφοφόροι ασιατικής καταγωγής που συμμάχησαν με το κίνημα “Black Lives Matter”, και μία αντιπρόεδρος με ασιατικές καταβολές (Kamala Harris) πιθανόν να συνέβαλαν σε αυτές τις οργανωτικές προσπάθειες.

asian

Μια μικρή δεξαμενή ψηφοφόρων με οριακές τάσεις ενίσχυσης για το ρεπουμπλικανικό κόμμα αποτελούν οι Αφροαμερικανοί. Από τις προεδρικές εκλογές του 2016 μέχρι του 2020, «η έγχρωμη ψήφος» ενισχύθηκε στο +4% (από το 8% στο 12% αντίστοιχα).

Ας μην ξεχνάμε πόσο άσχημα οικονομικά ήταν τα πράγματα για τους Αφροαμερικανούς, κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Ομπάμα. Η ανεργία δεν έπεσε κάτω από διψήφιο αριθμό μέχρι το τρίτο έτος της δεύτερης θητείας του Ομπάμα. Πριν από την πανδημία, η ανεργία της μειονότητας αυτής, υπό την προεδρία του Τραμπ έφτασε σε χαμηλά επίπεδα, ενώ οι μισθοί τους αυξήθηκαν με ταχύτερο ρυθμό από τους μισθούς των λευκών Αμερικανών.

Ο Ομπάμα συμβολίζει τη φυλετική πρόοδο, αλλά δεν μπορείς να πληρώσεις το νοίκι με συμβολισμούς. Αυτή η εμπειρία εξηγεί εν μέρει, γιατί η στήριξη των μειονοτήτων για Trump επιταχύνθηκε το 2020. Θα μπορούσε επίσης να εξηγήσει γιατί οι έγχρωμοι ψηφοφόροι έχουν απομακρυνθεί από τον Biden. Ο πληθωρισμός, τον οποίο αρχικά αρνήθηκε η τρέχουσα προεδρία, βρίσκεται σε ιστορικό υψηλό 40 ετών. Οι  Αφροαμερικανοί «υπερεκπροσωπούνται» μεταξύ των εργαζομένων χαμηλού εισοδήματος, οι οποίοι παρακολουθούν τις τιμές να αυξάνονται ταχύτερα από τους μισθούς τους. Η δυσφορία του πιο πιστού εκλογικού ακροατηρίου για το δημοκρατικό κόμμα είναι δεδομένη, το θέμα είναι αν θεωρείται αρκετή ώστε να αναιρέσει παγιωμένες εκλογικές προτιμήσεις.